Blog 

15.02.2026

De paarse auto… een lesje in toveren op weg naar Toverland

“Mama, zullen we een spelletje doen?”
Het is een standaard vraag van Kee, die niks liever doet dan spelletjes, tijdens het ontbijt, het avondeten, en alle andere momenten die zich ervoor zouden kunnen lenen. En nu dus ook onderweg naar Toverland.

“Ja schat, dat kan”, zeg ik met een enigszins vermoeid hoofd, want ik zal weer nieuwe mensen, dingen en dieren moeten bedenken die ik ben en die zij kan raden. Of moeten nadenken welk dier groter of kleiner is dan het vorige.
“Wie ben ik kan, of ik zie ik zie wat jij niet ziet?” Gaat ze enthousiast verder.
Oké, leuk… mompel ik.
“Maar “ik zie ik zie wat jij niet ziet” moet dan wel iets in de auto zijn, anders zijn we het al voorbij gereden voordat het geraden is” zegt ze.

Oké, dit vraagt om iets nieuws. En om zelf ook enthousiast te worden gaan we voor een ritje vol manifestatie, leuk om de kids daar spelenderwijs iets over bij te brengen.

En dus zeg ik “weet je wat, we gaan op zoek naar dingen die onwaarschijnlijk zijn dat we ze zullen gaan zien”.
We beginnen makkelijk. Het is koud, dus ik denk dat het moeilijk is om een eend te vinden. (We rijden een heel eind langs het kanaal, dus die eend is vlug gevonden).
Maar dan…5 witte reigers… Dat is al iets moeilijker. Als we er 2 gevonden hebben hoor ik vanaf de achterbank “mama, misschien moeten we tot 3 gaan…5 gaat niet lukken hoor”. Dat is Sjors. Die met frisse en langzaam ook een wat puberachtige kritische weerstand er nog niet echt vertrouwen in heeft dat dit gaat werken.

Ondertussen willen we ook een gele auto zien en nog voor we het hebben bedacht rijdt hij al voorbij. Yessss!!
En natuurlijk vinden we nog 3 witte reigers, en zelfs nog 1 extra. Dus Sjors begint langzaam zijn geloof een beetje terug te krijgen. Een wandelaar langs de drukke weg komt ook voorbij (wie bedenkt het om dáár te gaan lopen?! Maar goed, we wilden hem vinden, dus als bij toverslag: daar issie).

Oké, stapje moeilijker: een paarse auto… die zijn er niet veel.

We turen en kijken in de verte, op parkeerplaatsen, de andere weghelft, maar nee…rood, blauw, alles komt voorbij, maar paars…Nee, écht niet.
Ik moedig Kee een beetje aan: “Hij is er al he, die paarse auto rijdt al rond en we hoeven hem alleen maar te zien, dus kom op, we kunnen het!”.
Ik wil het écht mama! Ik WIL-HEM-ZIEN!

Ja…dat is mooi. Maar, je hoeft het niet zo zeer te wíllen. 
Je moet vooral héél erg geloven en wéten dat ie er al is. 
Kom, we doen het samen.
Ondertussen, hoor ik vanuit de achterbank iets meer enthousiasme en Sjors begint ook mee te zoeken.

Als we nog maar een paar kilometer van Toverland verwijderd zijn halen we de engelen erbij. 
Ze moeten ons maar een beetje helpen, want er is inmiddels een wonder nodig om op zo’n korte afstand nog een paarse auto tegen te komen.
En dan zegt Sjors ineens, als we stil staan bij de stoplichten: “mama, kijk eens links naast ons… da’s wel paars toch?”.
En jawel, daar staat een paarse auto naast ons bij de stoplichten. We beslissen dat de missie geslaagd is.

Maar… deze paarse auto is wat aubergine-kleurig. Éigenlijk wilden we een knal paarse auto, paarser dan paars! 
Dus…we hebben nog 2 kilometer tot we bij Toverland zijn. En we mochten tot óp de parkeerplaats zoeken naar die paarse auto. 
Ik stel voor om nog even door te gaan.
We wéten dat hij er is, en we kijken en turen verder… vol plezier en vertrouwen.

We rijden de oprijlaan bij Toverland op en langs de weg vallen ineens de paarse vlaggen op die aan de lantaarnpalen hangen. Hmmmm….
En dan rijden we de parkeerplaats op. Het is koud en niet druk. 
En pal voor onze neus, in de eerste rij waar we inrijden, staat ie: de KNAL PAARSE AUTO. 
De kids beginnen te juichen en ik grinnik.
Tja…
Op de hele parkeerplaats is verder geen paars te zien.

Op weg naar de ingang vraagt Kee: “mama, hoe kan dat nou, dat was écht een kleine kans toch?” 
En ik leg haar uit dat dit manifesteren heet. De wet van de aantrekking. 
Afstemmen op wat je verlangt en vroeg of laat komt het naar je toe. Een beetje Toveren eigenlijk. 
Dat kan dus gewoon.

Ik was er al bang voor, maar sinds zondag zie ik elke dag knalpaarse auto’s, op de gekste plekken. 

Dat was nou ook weer niet perse nodig, maar het brengt elke keer wel een grote glimlach op mijn gezicht.