15.02.2025
Een rondje Toverland…
Vanmiddag was ik met de kinderen in Toverland. Het was een koude, beetje grijze dag. Ideaal dus om wat tijd daar door te brengen, want wachtrijen zijn er op dit soort dagen meestal niet en dus kunnen we lekker vollebak los. Nou, en dat was ook het geval.
Na 2x achter elkaar in de Fenix (lees stijl omhoog – stijl naar beneden - 5x over de kop - kurkentrekker na kurkentrekker🎢), daarna in het topje van het schip en een rondje motorachtbaan, zeg ik tegen de kinderen dat ze maar even zelf moeten gaan. Mama moet even zitten, want hoewel ik echt zéker net zo hard geniet van een dagje pretpark als zij, laten mijn maag en hoofd me na een poosje toch echt weten dat ik er niet meer zo voor gemaakt ben als vroeger.
Ik haal een koffietje en zoek een centraal bankje uit waar ze me makkelijk kunnen vinden en spreek een berichtje in naar Nina. “We zijn in Toverland; je hoort vast alle achtbanen, de gillende mensen en de muziek op de achtergrond…”
En vervolgens besef ik me hoeveel Toverland eigenlijk op mijn eigen leven lijkt…
Al die verschillende achtbanen; de een die recht naar beneden duikt, een andere waarbij niet alleen de baan rondgaat, maar de karretjes ook. Een volgende waar je je door het water laat meevoeren, met hier en daar een buts tegen de kant of een flinke klets water in je gezicht, en natuurlijk de motorachtbaan die als een malle van stilstand naar topsnelheid gaat in een paar seconden tijd. Sommigen duizelingwekkend, anderen waarin ik van begin tot eind alleen maar de slappe lach heb, omdat ie eindeloos zó ontzettend bruut hard gaat. Gillende mensen, waar ik regelmatig grenzeloos en zonder schaamte met meedoe. Tranen in de ogen van de wind en de kou.
En als ik erover nadenk, dan zie ik dat de achtbanen zo wild en hard kunnen gaan, omdat de basis zó stevig staat. Ik weet niet of je ooit gezien hebt hoe ontzettend veel schroeven en dikke palen zo’n ding ondersteunen… Hoe spannend het ook is, je stapt uiteindelijk altijd weer heelhuids uit, meestal met een grote grijns op je gezicht.
En de zinnetjes van de dag zijn “NOG EEN KEER!!” en “Waar gaan we nu in?”.
Ja, Toverland is net mijn leven.
En mijn leven is in beweging.
Een leuke baan waar het soms een beetje zoeken is wie en wat ik nou precies ben. En waarbij ik me tegelijkertijd afvraag hoe belangrijk het nou eigenlijk écht is om dat helemaal precies te moeten weten. Ik voel namelijk aan alles dat het van betekenis is.
Praktijk op Reis, dat stroomt met zo ontzettend veel mooie gesprekken, behandelingen en rijke cursussen.
Van HOOFDzorg naar HARTzorg; een ware daad van creatie en flow, waarmee we heel mooi werk doen voor ouderen & medewerkers in de zorg. En ook gedurfd en vernieuwend bezig zijn (daarover binnenkort meer 💚)
Mama zijn, dat altijd in het teken van liefde staat, en deze week óók een tandje extra gaat over huiswerk, het kiezen van een middelbare school, spreekbeurten, sporttoernooitjes en enorm veel geknuffel.
En een verhuizing die eraan komt; terug naar de routs! Maar voor nu nog even vooral heel veel opruimen, weggooien, poetsen, kasten en bedden uit elkaar draaien, dozen inpakken, proberen een soort van planning te maken….
En dan dat boek, dat er toch echt van gaat komen. Stap voor stap. Zó leuk!
Maar niet alleen de achtbanen zijn er vandaag.
Er is een warm vuurtje waarbij we iets lekkers eten, het zonnetje dat zich gedurende de dag steeds meer laat zien, de grote reiger die overvliegt en het kleine roodborstje dat pal naast ons blijft zitten en ons aankijkt als we even stil blijven staan op het pad. “We zijn de enigen die het zien mama, iedereen loopt gewoon door” zegt Sjors. En ik grinnik, want zo gaat het zó vaak met zóveel dingen in het leven…
Het is fijn om in het grote geheel ook de details te blijven zien, het brengt zoveel extra schoonheid, zelfs tijdens een dagje pretpark.
Het was weer een fijne dag, tot nu toe, want eigenlijk wil ik nog gaan sporten, de administratie bijwerken, de data voor de Reiki II cursus goed communiceren op de site en de socials, de lezing Angelologie voorbereiden, een handout schrijven en een andere afmaken, en en en en🙃
Moraal van dit verhaal: ik HOU van Pretparken en kan er geen genoeg van krijgen 🙏💚
090225
Admin - 07:19 | Een opmerking toevoegen