15.02.2025
Je kent het misschien wel
De uitdrukking “je hébt emoties, maar je bént ze niet”
Je hébt een lichaam, maar je bént het niet”.
En ja, voor mij voelt dat heel waar.
Want, waar zit dan eigenlijk die “ik”?
Wat is dat nou precies?
Het is niet mijn brein, niet mijn lijf.
En nee, ook niet mijn gedachten of gevoelens.
Dat zijn allemaal dingen die ik ervaar, maar niet ben.
En dat lichaam, daar kijk ik vanavond een beetje verder naar.
En ik raak erdoor geraakt.
Want, nog niet zo lang geleden merkte ik dat er in dat lichaam vanalles opgeslagen ligt;
Herinneringen, programmeringen, glimlachen, scháterlachen en ook blokkades, angsten en verdriet.
Dat lichaam waar ik zó lang zó kritisch op ben geweest.
Het moest mooier, slanker, sierlijker…
Het was te lomp, niet snel genoeg…
Om het over aantrekkelijk nog maar niet te hebben.
Dat lichaam waarvan ik steeds meer begin te zien dat het me door dit leven vervoert, en hóe!
Waarmee ik mag ervaren, beleven, voelen en zien.
Ik begin me steeds meer dankbaar te voelen voor haar gezondheid, haar uitstraling, haar kracht, de mogelijkheid die het me biedt om op zó’n mooie manieren te verbinden met anderen.
En ik besef me steeds meer wat dat lichaam eigenlijk écht betekent.
En daar ging ik, een paar weken geleden, naar een massage. Prachtig, bedoeld om je bekken te verlichten.
Om je letterlijk te laten dragen door een ander.
Waarbij je alles mag loslaten wat er opgeslagen ligt op die plek.
Helen, gedragen worden, niet alleen, maar samen.
En bij de eerste aanraking voelde ik de “tingels” al. De spanning, de onwetendheid, want…hoe laat je je eigenlijk dragen? Hoe voelt dat?
En wat is dat eigenlijk, gedragen worden?
Ik draag mezelf, al héél erg lang.
Als kind met veel enthousiasme en naïviteit.
Als jongvolwassene met een zekere angst voor degenen die lelijk tegen je kunnen doen.
Als jonge vrouw, die zelfstandig ergens het motto “ikke zelluf doen” met zich meedraagt.
Nee, niet gedragen, niet me laten dragen, maar zelf, altijd maar zelf.
En tijdens die bekkenbehandeling merkte ik dat ik dus helemaal niet weet hoe je vanuit daar in overgave kunt gaan.
Jee, best wel een inzicht…
Vertrouwen op die ander: ja, met mijn hoofd, maar nee, nog niet helemaal met mijn lichaam.
Mijn lijf wist gewoon letterlijk niet hóe…
En dan merk je pas hoeveel er eigenlijk opgeslagen ligt in dat lichaam. Gebeurtenissen, misschien wel traumaatjes te noemen. En overtuigingen, programmeringen, …
En bij het uitzoomen vraag ik me af
Wat leert het me?
Wat wil ik daarmee?
Waar wil ik naartoe groeien?
Wat mag er losgelaten?
En hoe?
Een moment om dankbaar te zijn voor mijn lichaam.
Dat lichaam dat ik steeds meer koester.
Dat lichaam dat me zóveel laat zien.
Dat lichaam dat ik graag nieuwe dingen wil laten ervaren.
Dat lichaam dat ik wil leren hoe het mag vertrouwen en ontspannen.
En dat het niet meer alles zelf hoeft te doen.
Dat lichaam dat ik rust wil gunnen, af en toe even helemaal niks.
Dat lichaam dat mag leren om niet alles zelf en alleen te hoeven doen.
Dat mag leren hoe het is om gedragen te worden, geholpen of ondersteund door een ander.
Dat lichaam dat mag leren ervaren wat verbinding, vertrouwen en overgave is, wéér een laagje dieper.
Gewoon, omdat dat zó mooi en fijn is.
Gewoon, omdat het kan.
190924
Admin - 07:11 | Een opmerking toevoegen